Anomie - Hanes diwygio

AdamPierceCaerdydd am 09:42, 23 Mawrth 2023

2023-03-23T09:42:08Z

AdamPierceCaerdydd am 08:30, 14 Mawrth 2023

2023-03-14T08:30:15Z

AdamPierceCaerdydd am 08:30, 14 Mawrth 2023

2023-03-14T08:30:00Z

AdamPierceCaerdydd am 20:57, 13 Mawrth 2023

2023-03-13T20:57:59Z

AdamPierceCaerdydd am 19:48, 13 Mawrth 2023

2023-03-13T19:48:07Z

AdamPierceCaerdydd am 19:47, 13 Mawrth 2023

2023-03-13T19:47:20Z

AdamPierceCaerdydd: Crëwyd tudalen newydd yn dechrau gyda '(Saesneg: ''Anomie'') Datblygwyd y term ''anomie'' gan Émile Durkheim, swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bym...'

2023-03-13T19:46:33Z

Crëwyd tudalen newydd yn dechrau gyda '(Saesneg: ''Anomie'') Datblygwyd y term ''anomie'' gan Émile Durkheim, swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bym...'

Tudalen newydd

(Saesneg: ''Anomie'')

Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd Durkheim y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl Durkheim, roedd dau fath o solidariaeth yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth fecanyddol]] o fewn cymdeithasau cyntefig a [[solidariaeth organig]] mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.

Yn ôl Durkheim, mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â [[datblygu]] cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.

Defnyddiodd Durkheim y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (Le Suicide, 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu [[addasu]] i’r sefyllfa newydd.

Datblygodd Robert Merton, cymdeithasegwr Americanaidd, gysyniad Durkheim er mewn esbonio troseddu a gwyredd. Roedd Merton (1938) yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan nad oedd unigolion yn gallu cyflawni’r nodau a ddisgwylid gan gymdeithas. Defnyddiodd esiampl y Freuddwyd Americanaidd. Yn ôl y Freuddwyd Americanaidd, mae’n bosib i bawb ennill digonedd o gyfoeth a nwyddau materol os ydynt yn gweithio’n ddigon caled. Er hyn, mewn gwirionedd roedd yn amhosib i bobl ddosbarth gweithiol wireddu’r freuddwyd hon ar y pryd oherwydd lefelau uchel o anghydraddoldeb.

Dadleuodd Merton fod methu cyflawni’r freuddwyd yn bygwth statws cymdeithasol unigolion, gan fod yna awgrym fod pobl nad oedd yn gallu ei gwireddu yn ddiog. Roedd y bai, felly, ar yr unigolyn am fethu ennill y cyfoeth hwn, ac o ganlyniad roedd yn defnyddio troseddu fel ffordd o gynnal ei statws cymdeithasol. Mae syniadau Merton bellach wedi eu beirniadu’n helaeth, yn bennaf oherwydd nad oedd wedi ystyried troseddu gan y dosbarth canol, yn ogystal â rôl isddiwylliannau wrth ddatblygu a chynnal troseddu (Giddens a Sutton, 2017). Er hyn, mae’r syniad bod troseddu’n digwydd pan fydd gwahaniaeth rhwng disgwyliadau cymdeithasol a gallu pobl i’w gwireddu yn dal yn ddylanwadol o fewn troseddeg fodern.

'''Rhian Barrance'''

== Llyfryddiaeth ==

Durkheim, É. (1897/2002), ''Suicide'' (London: Routledge).

Giddens, A. a Sutton, P. (2017), ''Essential Concepts in Sociology'' (Cambridge: Polity Press).

Merton, R. H. (1938), ‘Social Structure and Anomie’, ''American Sociological Review'', 3 (5), 672–82.

Scott, J. (2014), ''A Dictionary of Sociology'' (Oxford: Oxford University Press).

{{CC BY-SA}}
[[Categori:Gwyddorau_Cymdeithasol]]

@@ Llinell 1: / Llinell 1: @@
 (Saesneg: ''Anomie'')
-Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth]] fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar [[solidariaeth]] fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
+Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth]] fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a [[solidariaeth]] organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar [[solidariaeth]] fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
 Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.

@@ Llinell 1: / Llinell 1: @@
 (Saesneg: ''Anomie'')
-Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth]] fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
+Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth]] fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar [[solidariaeth]] fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
 Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.
-Defnyddiodd[[Émile Durkheim|Durkheim]] y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (''Le Suicide'', 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu <nowiki>addasu</nowiki> i’r sefyllfa newydd.
+Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (''Le Suicide'', 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu <nowiki>addasu</nowiki> i’r sefyllfa newydd.
 Datblygodd Robert Merton, cymdeithasegwr Americanaidd, gysyniad [[Émile Durkheim|Durkheim]] er mewn esbonio troseddu a gwyredd. Roedd Merton (1938) yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan nad oedd unigolion yn gallu cyflawni’r nodau a ddisgwylid gan gymdeithas. Defnyddiodd esiampl y Freuddwyd Americanaidd. Yn ôl y Freuddwyd Americanaidd, mae’n bosib i bawb ennill digonedd o gyfoeth a nwyddau materol os ydynt yn gweithio’n ddigon caled. Er hyn, mewn gwirionedd roedd yn amhosib i bobl ddosbarth gweithiol wireddu’r freuddwyd hon ar y pryd oherwydd lefelau uchel o anghydraddoldeb.

@@ Llinell 1: / Llinell 1: @@
 (Saesneg: ''Anomie'')
-Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd Durkheim y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl Durkheim, roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: solidariaeth fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
+Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd [[Émile Durkheim|Durkheim]] y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth]] fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
-Yn ôl Durkheim, mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.
+Yn ôl [[Émile Durkheim|Durkheim]], mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.
-Defnyddiodd Durkheim y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (''Le Suicide'', 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu <nowiki>addasu</nowiki> i’r sefyllfa newydd.
+Defnyddiodd[[Émile Durkheim|Durkheim]] y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (''Le Suicide'', 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu <nowiki>addasu</nowiki> i’r sefyllfa newydd.
-Datblygodd Robert Merton, cymdeithasegwr Americanaidd, gysyniad Durkheim er mewn esbonio troseddu a gwyredd. Roedd Merton (1938) yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan nad oedd unigolion yn gallu cyflawni’r nodau a ddisgwylid gan gymdeithas. Defnyddiodd esiampl y Freuddwyd Americanaidd. Yn ôl y Freuddwyd Americanaidd, mae’n bosib i bawb ennill digonedd o gyfoeth a nwyddau materol os ydynt yn gweithio’n ddigon caled. Er hyn, mewn gwirionedd roedd yn amhosib i bobl ddosbarth gweithiol wireddu’r freuddwyd hon ar y pryd oherwydd lefelau uchel o anghydraddoldeb.
+Datblygodd Robert Merton, cymdeithasegwr Americanaidd, gysyniad [[Émile Durkheim|Durkheim]] er mewn esbonio troseddu a gwyredd. Roedd Merton (1938) yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan nad oedd unigolion yn gallu cyflawni’r nodau a ddisgwylid gan gymdeithas. Defnyddiodd esiampl y Freuddwyd Americanaidd. Yn ôl y Freuddwyd Americanaidd, mae’n bosib i bawb ennill digonedd o gyfoeth a nwyddau materol os ydynt yn gweithio’n ddigon caled. Er hyn, mewn gwirionedd roedd yn amhosib i bobl ddosbarth gweithiol wireddu’r freuddwyd hon ar y pryd oherwydd lefelau uchel o anghydraddoldeb.
 Dadleuodd Merton fod methu cyflawni’r freuddwyd yn bygwth statws cymdeithasol unigolion, gan fod yna awgrym fod pobl nad oedd yn gallu ei gwireddu yn ddiog. Roedd y bai, felly, ar yr unigolyn am fethu ennill y cyfoeth hwn, ac o ganlyniad roedd yn defnyddio troseddu fel ffordd o gynnal ei statws cymdeithasol. Mae syniadau Merton bellach wedi eu beirniadu’n helaeth, yn bennaf oherwydd nad oedd wedi ystyried troseddu gan y dosbarth canol, yn ogystal â rôl isddiwylliannau wrth ddatblygu a chynnal troseddu (Giddens a Sutton, 2017). Er hyn, mae’r syniad bod troseddu’n digwydd pan fydd gwahaniaeth rhwng disgwyliadau cymdeithasol a gallu pobl i’w gwireddu yn dal yn ddylanwadol o fewn troseddeg fodern.

@@ Llinell 1: / Llinell 1: @@
 (Saesneg: ''Anomie'')
-Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd Durkheim y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl Durkheim, roedd dau fath o solidariaeth yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth fecanyddol]] o fewn cymdeithasau cyntefig a [[solidariaeth organig]] mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
+Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd Durkheim y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl Durkheim, roedd dau fath o [[solidariaeth]] yn bosib o fewn cymdeithasau: solidariaeth fecanyddol o fewn cymdeithasau cyntefig a olidariaeth organig mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
 Yn ôl Durkheim, mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.

@@ Llinell 3: / Llinell 3: @@
 Datblygwyd y term ''anomie'' gan [[Émile Durkheim]], swyddogaethwr Ffrengig dylanwadol a aned ar ddiwedd y bedwaredd ganrif ar bymtheg. Daw’r gair o’r iaith Roeg yn wreiddiol: ‘anomos’ – sef ‘heb gyfraith’ (Scott, 2014). Defnyddiodd Durkheim y cysyniad i ddisgrifio sefyllfaoedd pan oedd newidiadau cymdeithasol, fel lleihad yn nylanwad [[crefydd]], yn arwain at ddirywiad moesau a normau cymdeithasol. Yn ôl Durkheim, roedd dau fath o solidariaeth yn bosib o fewn cymdeithasau: [[solidariaeth fecanyddol]] o fewn cymdeithasau cyntefig a [[solidariaeth organig]] mewn cymdeithasau mwy modern. Yn ''The Division of Labour'' (''De la division du travail social'', 1893) disgrifiodd sut mae normau cymdeithasol yn gryf o fewn cymdeithasau wedi’u seilio ar solidariaeth fecanyddol, a bod pobl yn unedig oherwydd eu bod yn rhannu’r un gwerthoedd a’r un moesau. Gyda thwf solidariaeth organig, ceir mwy o amrywiaeth o ran moesau a chredoau pobl. Mae hyn yn gysylltiedig â’r newidiadau economaidd a ddigwyddodd ar ôl y Chwyldro Diwydiannol ym Mhrydain. Arweiniodd hyn at fwy o amrywiaeth yn y mathau o swyddi yr oedd pobl yn eu gwneud.
-Yn ôl Durkheim, mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â [[datblygu]] cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.
+Yn ôl Durkheim, mae solidariaeth organig yn gallu cymryd lle solidariaeth fecanyddol, â <nowiki>datblygu</nowiki> cyfreithiau newydd wedi’u seilio ar adfer yn hytrach na chosbi. Yn ogystal, mae mwy o gydweithredu rhwng gweithwyr gan fod natur y swyddi newydd, diwydiannol, yn aml yn fwy arbenigol ac yn dibynnu ar fwy o gydweithio na’r hen swyddi gynt. Ond roedd Durkheim yn dadlau bod sefyllfaoedd anomig yn codi pan oedd y newidiadau cymdeithasol hyn yn digwydd yn rhy gyflym, heb ddigon o amser i strwythurau newydd gymryd eu lle. Gallai hyn achosi i bobl deimlo’n ddibwrpas, a’i bod yn anodd gwybod sut y dylent fyw eu bywydau. Roedd hefyd yn gallu arwain at deimladau o arwahanrwydd a diffyg cysylltiadau cymdeithasol gydag eraill.
 Defnyddiodd Durkheim y syniad o ''anomie'' yn ei waith ar hunanladdiad. ''Yn Suicide'' (''Le Suicide'', 1897) disgrifiodd ''anomie'' fel un o bedair ffactor gymdeithasol a allai achosi hunanladdiad. Dadleuodd fod newidiadau economaidd mawr, sy’n arwain at bobl yn ennill neu’n colli llawer o arian yn gyflym iawn, yn creu tensiwn rhwng disgwyliadau pobl a’u cyfleoedd, ac nad ydynt yn gallu <nowiki>addasu</nowiki> i’r sefyllfa newydd.