Parry-Williams, T. H. - Hanes diwygio

MariFflur am 10:06, 16 Mehefin 2017

2017-06-16T10:06:53Z

RobertRhys am 00:47, 31 Mawrth 2017

2017-03-31T00:47:18Z

MariFflur am 14:01, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T14:01:33Z

MariFflur am 14:00, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T14:00:09Z

MariFflur am 13:58, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T13:58:59Z

MariFflur: /* Llyfryddiaeth */

2017-03-30T10:54:43Z

‎Llyfryddiaeth

MariFflur am 10:54, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T10:54:10Z

MariFflur am 10:53, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T10:53:43Z

MariFflur am 10:51, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T10:51:46Z

MariFflur am 10:51, 30 Mawrth 2017

2017-03-30T10:51:03Z

@@ Llinell 10: / Llinell 10: @@
 '''Angharad Price'''
-==Lyfryddiaeth==
+==Llyfryddiaeth==
 Parry-Williams, T. H. (1952), ''Elfennau Barddoniaeth''  (Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru).

@@ Llinell 12: / Llinell 12: @@
 ==Lyfryddiaeth==
-Parry-Williams, T. H., ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru.
+Parry-Williams, T. H. (1952), ''Elfennau Barddoniaeth''  (Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru).
-Parry-Williams, T. H.,  ''Synfyfyrion'' (1937) Aberystwyth: Gwasg Aberystwyth.
+Parry-Williams, T. H. (1937),  ''Synfyfyrion''  (Aberystwyth: Gwasg Aberystwyth).
 {{CC BY-SA}}
 [[Categori:Beirniadaeth a Theori]]

← At y diwygiad blaenorol		Diwygiad 14:01, 30 Mawrth 2017
Llinell 9:		Llinell 9:

	'''Angharad Price'''		'''Angharad Price'''
		+
		+	==Lyfryddiaeth==

	Parry-Williams, T. H., ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru.		Parry-Williams, T. H., ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) Caerdydd: Gwasg Prifysgol Cymru.

@@ Llinell 4: / Llinell 4: @@
 Agwedd bragmataidd, yn hytrach na damcaniaethol, sydd ganddo at feirniadaeth lenyddol. Rôl beirniad llenyddol, medd ef, yw bod yn ‘ddehonglwr a chyfarwyddwr’ i’r darllenydd. Ni ddylai'r beirniad 'sefydlu safonau'; yn hytrach, dylai esbonio'r safonau a ‘osodwyd yn anymwybodol’ gan lenorion. 'Ar ôl y llenor y daw'r beirniad', meddai, a dim ond yn dra gochelgar yr arddela'r farn y gall beirniadaeth lenyddol hefyd fod yn 'Llenyddiaeth Feirniadol'. Myn ymhellach na all beirniadaeth lenyddol ond ymwneud ag ‘allanolion arwynebol’ llenyddiaeth, ac mai seithug yw ei hymwneud ag ysbrydoliaeth bardd, sef y cyffro awenyddol dirgel-Ramantaidd a drafodir ganddo mewn ysgrif megis 'Llenydda' (''Synfyfyrion''). I Parry-Williams, yn wyneb ‘creadigaeth lenyddol wir fawr ac athrylithgar', nid beirniadaeth lenyddol sy'n weddus, eithr 'distawrwydd’.
-Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) y beirniad goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) y beirniad ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn Elfennau Barddoniaeth yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion ''Beirniadaeth Ymarferol'' I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi ''Elfennau Barddoniaeth''.
+Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) y beirniad goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) y beirniad ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn ''Elfennau Barddoniaeth'' yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion ''Beirniadaeth Ymarferol'' I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi ''Elfennau Barddoniaeth''.
 Yn sicr, nid yw beirniadaeth lenyddol Parry-Williams, na'i agweddau ceidwadol tuag ati, yn dangos dyfeisgarwch mentrus a modernedd deallusol ei greadigaethau llenyddol ei hun.

@@ Llinell 4: / Llinell 4: @@
 Agwedd bragmataidd, yn hytrach na damcaniaethol, sydd ganddo at feirniadaeth lenyddol. Rôl beirniad llenyddol, medd ef, yw bod yn ‘ddehonglwr a chyfarwyddwr’ i’r darllenydd. Ni ddylai'r beirniad 'sefydlu safonau'; yn hytrach, dylai esbonio'r safonau a ‘osodwyd yn anymwybodol’ gan lenorion. 'Ar ôl y llenor y daw'r beirniad', meddai, a dim ond yn dra gochelgar yr arddela'r farn y gall beirniadaeth lenyddol hefyd fod yn 'Llenyddiaeth Feirniadol'. Myn ymhellach na all beirniadaeth lenyddol ond ymwneud ag ‘allanolion arwynebol’ llenyddiaeth, ac mai seithug yw ei hymwneud ag ysbrydoliaeth bardd, sef y cyffro awenyddol dirgel-Ramantaidd a drafodir ganddo mewn ysgrif megis 'Llenydda' (''Synfyfyrion''). I Parry-Williams, yn wyneb ‘creadigaeth lenyddol wir fawr ac athrylithgar', nid beirniadaeth lenyddol sy'n weddus, eithr 'distawrwydd’.
-Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) y beirniad goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) y beirniad ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn Elfennau Barddoniaeth yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion Beirniadaeth Ymarferol I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi Elfennau Barddoniaeth.
+Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) y beirniad goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) y beirniad ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn Elfennau Barddoniaeth yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion ''Beirniadaeth Ymarferol'' I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi ''Elfennau Barddoniaeth''.
 Yn sicr, nid yw beirniadaeth lenyddol Parry-Williams, na'i agweddau ceidwadol tuag ati, yn dangos dyfeisgarwch mentrus a modernedd deallusol ei greadigaethau llenyddol ei hun.

@@ Llinell 1: / Llinell 1: @@
-Yn y gyfrol ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) y ceir y crynodeb gorau o syniadau T. H. Parry-Williams am feirniadaeth lenyddol a’i pherthynas â llenyddiaeth. Deil Parry-Williams mai'r [[tair]] elfen gyntaf sydd i'w hystyried wrth ddadansoddi llenyddiaeth yw (i) y mater (neu’r ysbrydoliaeth); (ii) y modd (neu’r dechneg); (iii) y mwynhau (neu ymateb y darllenydd). Iswasanaethgar i’r ystyriaethau hyn yw'r bedwaredd elfen, sef beirniadaeth lenyddol, ac ni ddylid ‘ei chymryd yn rhy ddifrifol’.
+__NOAUTOLINKS__
-Agwedd bragmataidd, yn hytrach na damcaniaethol, sydd ganddo at feirniadaeth lenyddol. Rôl beirniad llenyddol, medd ef, yw bod yn ‘ddehonglwr a chyfarwyddwr’ i’r darllenydd. Ni ddylai'r beirniad 'sefydlu safonau'; yn hytrach, dylai esbonio'r safonau a ‘osodwyd yn anymwybodol’ gan lenorion. 'Ar ôl [[Y Llenor|y llenor]] y daw'r beirniad', meddai, a dim ond yn dra gochelgar yr arddela'r farn y gall beirniadaeth lenyddol hefyd fod yn 'Llenyddiaeth Feirniadol'. Myn ymhellach na all beirniadaeth lenyddol ond ymwneud ag ‘allanolion arwynebol’ llenyddiaeth, ac mai seithug yw ei hymwneud ag ysbrydoliaeth bardd, sef y cyffro awenyddol dirgel-Ramantaidd a drafodir ganddo mewn ysgrif megis 'Llenydda' (''Synfyfyrion''). I Parry-Williams, yn wyneb ‘creadigaeth lenyddol wir fawr ac athrylithgar', nid beirniadaeth lenyddol sy'n weddus, eithr 'distawrwydd’.
+Agwedd bragmataidd, yn hytrach na damcaniaethol, sydd ganddo at feirniadaeth lenyddol. Rôl beirniad llenyddol, medd ef, yw bod yn ‘ddehonglwr a chyfarwyddwr’ i’r darllenydd. Ni ddylai'r beirniad 'sefydlu safonau'; yn hytrach, dylai esbonio'r safonau a ‘osodwyd yn anymwybodol’ gan lenorion. 'Ar ôl y llenor y daw'r beirniad', meddai, a dim ond yn dra gochelgar yr arddela'r farn y gall beirniadaeth lenyddol hefyd fod yn 'Llenyddiaeth Feirniadol'. Myn ymhellach na all beirniadaeth lenyddol ond ymwneud ag ‘allanolion arwynebol’ llenyddiaeth, ac mai seithug yw ei hymwneud ag ysbrydoliaeth bardd, sef y cyffro awenyddol dirgel-Ramantaidd a drafodir ganddo mewn ysgrif megis 'Llenydda' (''Synfyfyrion''). I Parry-Williams, yn wyneb ‘creadigaeth lenyddol wir fawr ac athrylithgar', nid beirniadaeth lenyddol sy'n weddus, eithr 'distawrwydd’.
-Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) [[Y Beirniad|y beirniad]] goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) [[Y Beirniad|y beirniad]] ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn Elfennau Barddoniaeth yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion Beirniadaeth Ymarferol I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi Elfennau Barddoniaeth.
+Er ei sgeptigiaeth amlwg ynglyn â phosibiliadau beirniadaeth lenyddol, â rhagddo i gategoreiddio dau fath o feirniad, sef (i) y beirniad goddrychol, neu argraffiadol, sy’n beirniadu yn ôl ei chwaeth a'i brofiad ei hun, ac yntau'n gallu ‘ymdeimlo â rhin’ a ‘grymuster effaith’ darn o lenyddiaeth; a (ii) y beirniad ‘gwyddonol, sistematig, academig, oer’ sydd yn barnu llenyddiaeth yn ôl canonau sefydledig, gan ddilyn yr egwyddor mai ‘defod yw llenyddiaeth’. Ym marn Parry-Williams, cyfuniad o’r ddau fath sy’n creu’r beirniad llenyddol gorau, sef beirniad sy’n meddu ar ‘chwaeth wedi ei thymheru â gwybodaeth’. Yn sicr, mae ei drafodaethau Fictorianaidd eu naws ar y cerddi a gynhwysir yn Elfennau Barddoniaeth yn tueddu i ganolbwyntio ar allanolion y grefft, a thueddir i ganfod rhin anniffiniadwy mewn cerddi telynegol yn bennaf. Er y dadansoddi ymarferol ar eiriau, ffurf a thechneg barddoniaeth, mae'r pwyslais Rhamantaidd ar lais unigolyddol y bardd yn golygu nad yw ei ddull yn cyd-fynd ag amcanion Beirniadaeth Ymarferol I. A. Richards a'i ddilynwyr a oedd mewn bri yn Lloegr adeg cyhoeddi Elfennau Barddoniaeth.
 Yn sicr, nid yw beirniadaeth lenyddol Parry-Williams, na'i agweddau ceidwadol tuag ati, yn dangos dyfeisgarwch mentrus a modernedd deallusol ei greadigaethau llenyddol ei hun.

← At y diwygiad blaenorol		Diwygiad 10:51, 30 Mawrth 2017
Llinell 1:		Llinell 1:
−
−
	Yn y gyfrol ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) y ceir y crynodeb gorau o syniadau T. H. Parry-Williams am feirniadaeth lenyddol a’i pherthynas â llenyddiaeth. Deil Parry-Williams mai'r [[tair]] elfen gyntaf sydd i'w hystyried wrth ddadansoddi llenyddiaeth yw (i) y mater (neu’r ysbrydoliaeth); (ii) y modd (neu’r dechneg); (iii) y mwynhau (neu ymateb y darllenydd). Iswasanaethgar i’r ystyriaethau hyn yw'r bedwaredd elfen, sef beirniadaeth lenyddol, ac ni ddylid ‘ei chymryd yn rhy ddifrifol’.		Yn y gyfrol ''Elfennau Barddoniaeth'' (1952) y ceir y crynodeb gorau o syniadau T. H. Parry-Williams am feirniadaeth lenyddol a’i pherthynas â llenyddiaeth. Deil Parry-Williams mai'r [[tair]] elfen gyntaf sydd i'w hystyried wrth ddadansoddi llenyddiaeth yw (i) y mater (neu’r ysbrydoliaeth); (ii) y modd (neu’r dechneg); (iii) y mwynhau (neu ymateb y darllenydd). Iswasanaethgar i’r ystyriaethau hyn yw'r bedwaredd elfen, sef beirniadaeth lenyddol, ac ni ddylid ‘ei chymryd yn rhy ddifrifol’.

← At y diwygiad blaenorol		Diwygiad 10:51, 30 Mawrth 2017
Llinell 16:		Llinell 16:

	{{CC BY-SA}}		{{CC BY-SA}}
−	[ [ Categori:Beirniadaeth a Theori ]]	+	[[Categori:Beirniadaeth a Theori]]